Beste VNF-leden,

Ik ben een held. Een redder in nood.
Tenminste als ik de reacties onder het facebookbericht dat ik onlangs plaatste mag geloven.
Ik zal even uitleggen waar dit over ging:
Tijdens de fotofair verkende ik de omgeving van het festivalterrein omdat ik daar later die dag een masterclass zou geven. Op zoek naar fotogenieke onderwerpen vond ik een jonge buizerd. Deze zat op de grond. Alwaar hij een wel erg makkelijke prooi van kat of hond zou zijn. Ik besloot dus even de dierenambulance te bellen zodat het diertje naar een vogelopvang gebracht zou worden. Dat bleek niet zo eenvoudig als dat je misschien denkt. De hele dag door ondernam ik pogingen en belde ik iedere instantie in de omgeving van Hilvarenbeek in de hoop iemand te treffen die mij kon helpen. Lang verhaal kort; als dier moet je niet op een zondag in Brabant in de problemen komen. Aan het eind van de dag heb ik daarom Bas de Buizerd maar in een kratje gezet en meegenomen naar Hoenderloo. 

Google leerde me dat een jonge roofvogel graag zo’n vier maaltijden per dag nuttigt, dus heb ik meteen (bij gebrek aan vlees in de diepvries) enkele muizenvallen gezet. De volgende ochtend kon ik Bas de Buizerd al twee muisjes voeren die hij smakelijk op at. Zijn krop was voorlopig weer gevuld, en een paar uur later werd hij al opgehaald door de vriendelijke medewerkers van de dierenambulance. Hij wordt nu verzorgt in Barchem bij de roofvogelopvang. En Ik denk wel dat hij het gaat redden. 

Dit voorval zet me wel aan het denken. Ben ik wel zo’n held of ben ik misschien juist onwetend en arrogant? Deze ruimte in de nieuwsbrief misbruik ik graag om mijn overpeinzingen met jullie te delen. Om Bas te redden heb ik dus twee muisjes dood moeten maken. Mag ik dat zo maar? Mag ik beslissen over welk dier mag leven en welk dier gedood mag worden? Is het leven van een buizerd meer waard dan dat van een muis? En waar zit het hem dat dan in, intelligentie, zeldzaamheid, grootte of aaibaarheid misschien…? Bijna niemand zal wakker liggen wanneer ik een mug doodsla, maar een olifant is een heel ander verhaal. Waar ligt dan de grens, en wie geeft deze aan? Een hogere macht? Of misschien je eigen ethiek? Je zou denken de wetgeving. Maar wist je bijvoorbeeld dat je tot voor kort nog ongestraft je huisdier mocht doden? Het zelf doden van katten of honden door particulieren werd pas per 1 juli 2014 strafbaar. Omdat niet goed in de wet werd omschreven onder welke omstandigheden een dier mocht worden gedood. “Mensen die zijn uitgekeken op hun parkiet of de verzorging van het konijn te duur vinden, fokkers die van hun pasgeboren caviaatjes af willen omdat hun vachtje niet de goede kleur heeft; iedereen mocht deze huisdieren van het leven beroven, zolang het pijnloos gebeurt”. Op het internet worden zelfs tips uitgewisseld over de meest effectieve dodingsmethode, variërend van chloroform tot stoeptegels en gruwelijke manieren om de dieren hun nek te breken. Tot voor kort mochten we dus allemaal straffeloos een heel klein beetje voor God spelen…

Nieuwsbrief juni 2019

Namens het bestuur
Henri van Vliet (Voorzitter)