Beste VNF-A leden,

Dinsdag 22 september begon de herfst. Maar daar merkten we toen weinig van. Het was nog volop nazomer. Het duurde dit jaar zelfs tot ver in oktober voordat de kleurenpracht van de herfst zich goed liet zien.

Herfst betekent dat de nachten weer langer zijn dan de dagen. Voor ons natuurfotografen betekent het vooral dat er weer een mooie tijd aanbreekt.
Hoewel niet elke fotograaf hier warm voor zal lopen is de herfst voor velen een seizoen waarin met volle teugen kan worden genoten. De natuur, de dieren en de planten maken zich op voor de winter.

Omdat de zon minder schijnt, wordt de aanmaak van de bladgroenkorrels in de bladeren stopgezet. Het effect: verkleurde bladeren. Uit voorzorg laat de boom ze even later vallen.
Dat doen ze omdat ze in de winter niet genoeg voedingsstoffen hebben om voor de bladeren te zorgen. Deze gevallen bladeren zorgen voor een mooi bladerdek, dat weer dient als schuilplaats voor dieren in het bos.
Hier vind je naast prachtige paddenstoelen allerlei kleine kruipende beestjes die een echte uitdaging vormen voor de macrofotografen onder ons.

Dit is ook de tijd van de springstaartjes. Dat zijn piepkleine beestjes. Slechts een paar millimeter groot. Springstaartjes worden daarom nogal snel over het hoofd gezien. Maar ze zijn heel guitig en superfotogeniek.
Hoewel ze helemaal niet zeldzaam zijn en je ze vaak met tientallen tegelijk kunt vinden worden ze toch maar weinig gefotografeerd. Tenminste niet bewust.
Misschien heb je zelfs al eens onbewust een springstaartje op de foto gezet. Staat er op een foto van een paddenstoel zo’n piepklein beestje zonder dat je er erg in hebt.

Je kunt gerust stellen dat het fotograferen van springstaartjes nogal een uitdaging is. Eerst moet je ze zien te vinden. Hiervoor zal je echt je best moeten doen.
Met het blote oog lukt dit nauwelijks. Ik noem deze vorm van fotografie daarom wel eens gekscherend ‘jonge ogen fotografie’.
Als je op de bosbodem een blad vindt waarop een beetje regenwater is blijven liggen en je ziet daarin een stofje drijven is dit vaak zo’n springstaartje.

Als je aan het fotograferen bent en misschien uren met je kin tussen de bladeren gedrukt naar deze leuke diertjes kijkt, leer je ze een beetje kennen.
En er gaat wellicht een tot nu toe onbekende wereld voor je open.
Je ontmoet misschien al snel de pseudoschorpioen, roofmijten en andere vijanden van onze kleine vriendjes en je zult zien dat dit microwereldje heel erg boeiend en fantastisch is om te fotograferen.

Namens het bestuur,
Henri van Vliet (Voorzitter)

 

2020-11-01 Nieuwsbrief